CJP போராட்டம் இந்திய ஊடக பசிக்கு நல்ல தீனிப்போட்டு அவர்களின் பசியை போக்கிக் கொண்டுள்ளது ஆனால் அவை உண்மையில் என்ன செய்துக் கொண்டுள்ளது என்பதே இந்த ஆய்வின் நோக்கம்
சோனம் வாங்சுக் – CJP போராட்டம்: சமூக மாற்றத்திற்கான போராட்டமா? அல்லது வரையறுக்கப்பட்ட சீர்திருத்தக் கோரிக்கையா?
ஒரு மார்க்சிய–லெனினிய ஆய்வு
முன்னுரை
லடாக்கில் சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்பு, அரசியல் உரிமைகள், உள்ளூர் மக்களின் பிரதிநிதித்துவம் போன்ற கோரிக்கைகளை முன்வைத்து சோனம் வாங்சுக்கும் Cockroach Janta Party (CJP) அமைப்பும் நடத்தி வரும் போராட்டம் நாடு முழுவதும் கவனத்தை ஈர்த்துள்ளது. உண்ணாவிரதம், பேரணி, அரசுடன் உரையாடல் கோரிக்கை போன்ற வடிவங்களில் நடைபெறும் இந்தப் போராட்டம் ஜனநாயக உரிமைகளின் வெளிப்பாடாகக் கருதப்படலாம்.
இந்தப்பகுதியை ஒலி வடிவில் கேட்க இந்த இணைப்பை அழுத்தவும் தோழர்களே
ஆனால், ஒரு மார்க்சிய–லெனினிய பார்வையில், எந்த மக்கள் இயக்கத்தையும் அதன் வடிவத்தால் அல்ல, அதன் வர்க்க உள்ளடக்கத்தாலும், அது எதை மாற்ற முயல்கிறது என்பதாலும் மதிப்பிட வேண்டும்.
இந்த அடிப்படையில் ஒரு கேள்வி எழுகிறது:
இந்தப் போராட்டம் சமூக அமைப்பை மாற்றும் போராட்டமா? அல்லது தற்போதைய அமைப்பிற்குள் சில சீர்திருத்தங்களை மட்டுமே கோரும் இயக்கமா?
மார்க்சிய–லெனினிய அளவுகோல் என்ன?
மார்க்சிய–லெனினிய அரசியல் எந்த இயக்கத்தையும் சில அடிப்படைக் கேள்விகளின் மூலம் மதிப்பிடுகிறது.
எந்த வர்க்கத்தின் நலனுக்காக அந்த இயக்கம் செயல்படுகிறது?
அது சுரண்டல் சமூக அமைப்பை ஒழிக்க முயலுகிறதா?
உற்பத்தி உறவுகளை மாற்றும் இலக்கு உள்ளதா?
அரசியல் அதிகாரம் யாரிடம் இருக்க வேண்டும் என்று கூறுகிறது?
முதலாளித்துவ அரசின் வர்க்கத் தன்மையை சவாலுக்குள்ளாக்குகிறதா?
இந்தக் கேள்விகளுக்கு "இல்லை" என்ற பதில் கிடைத்தால், அந்த இயக்கம் எவ்வளவு நேர்மையானதாக இருந்தாலும், அது சமூகப் புரட்சிக்கான இயக்கமாக அல்லாமல் சீர்திருத்த இயக்கமாக மட்டுமே கருதப்படும்.
உண்மையான தேசியப் பிரச்சினை என்ன?
இன்று இந்திய மக்களின் வாழ்க்கையைப் பாதிக்கும் அடிப்படைப் பிரச்சினைகள் எவை?
1991-ஆம் ஆண்டுக்குப் பிறகு நடைமுறைக்கு வந்த LPG (Liberalisation, Privatisation, Globalisation) கொள்கைகள் இந்திய பொருளாதாரத்தையும் சமூக வாழ்க்கையையும் அடிப்படையாக மாற்றியுள்ளன.
இதன் விளைவாக,
நிரந்தர வேலைவாய்ப்புகள் குறைக்கப்பட்டன.
அரசு நிறுவனங்கள் தனியார்மயமாக்கப்பட்டன.
இலவச கல்வி படிப்படியாக வணிகமாக மாற்றப்பட்டது.
அரசு மருத்துவம் பலவீனப்படுத்தப்பட்டது.
விவசாயம் பெருநிறுவனங்களின் கட்டுப்பாட்டுக்குள் தள்ளப்பட்டது.
ஒப்பந்த வேலை மற்றும் தற்காலிக வேலை சாதாரணமாகிவிட்டது.
கோடிக்கணக்கான இளைஞர்கள் வேலைவாய்ப்பின்றி தவிக்கின்றனர்.
நகரங்களிலும் கிராமங்களிலும் வாழ்வாதார நெருக்கடி அதிகரித்துள்ளது.
மார்க்சிய அரசியல் இதை தனித்தனி பிரச்சினைகளாக பார்க்காது.
இவை அனைத்தும் முதலாளித்துவத்தின் தற்போதைய கட்டமான நிதி மூலதன ஆதிக்கத்தின் வெளிப்பாடுகளாகவே பார்க்கப்படுகின்றன.
அடிப்படை முரண்பாடு எது?
ஒரு சமூகத்தில் பல பிரச்சினைகள் இருக்கும்.
ஆனால் எல்லாப் பிரச்சினைகளும் ஒரே அளவிலானவை அல்ல.
மார்க்சியம் "முக்கிய முரண்பாடு" மற்றும் "இரண்டாம் நிலை முரண்பாடு" என்று வேறுபடுத்துகிறது.
இன்று இந்தியாவில்,
வேலைவாய்ப்பின்மை
தனியார்மயமாக்கல்
கல்வியின் வணிகமயமாக்கல்
மருத்துவத்தின் வணிகமயமாக்கல்
விவசாய நெருக்கடி
தொழிலாளர் உரிமை பறிப்பு
இவை அனைத்தும் ஒரே பொருளாதாரக் கொள்கையின் விளைவுகள்.
அதாவது,
LPG பொருளாதாரக் கொள்கைகள்.
இதனை உருவாக்கிய அரசியல்-பொருளாதார அமைப்பை மாற்றாமல், அதன் விளைவுகளில் ஒன்றை மட்டும் தனித்து எடுத்துப் போராடுவது, பிரச்சினையின் வேரைத் தொடாத அணுகுமுறையாகும்.
CJP போராட்டத்தின் வரம்புகள்
CJP போராட்டம் சில குறிப்பிட்ட கோரிக்கைகளை முன்வைக்கிறது.
அவை முக்கியமற்றவை என்று கூற முடியாது.
ஆனால் கேள்வி வேறு.
அவை தீர்ந்துவிட்டால்,
இந்திய இளைஞர்களுக்கு வேலை கிடைக்குமா?
தனியார் கல்வி முடிவுக்கு வருமா?
அனைவருக்கும் இலவச மருத்துவம் கிடைக்குமா?
விவசாயிகளின் கடன் நெருக்கடி தீருமா?
தொழிலாளர்களின் சுரண்டல் முடிவுக்கு வருமா?
பெருநிறுவனங்களின் ஆதிக்கம் குறையுமா?
இந்தக் கேள்விகளுக்குப் போராட்டம் நேரடியாக பதில் அளிப்பதில்லை.
எனவே, இந்த இயக்கம் தற்போதைய அரசமைப்பிற்குள் சில உரிமைகளைப் பெற முயலும் இயக்கமாகவே பார்க்கப்படுகிறது.
சீர்திருத்தமா? சமூக மாற்றமா?
மார்க்சியம் சீர்திருத்தங்களை முற்றிலும் நிராகரிப்பதில்லை.
ஆனால் சீர்திருத்தங்கள் எதற்காக?
மக்களை சமூக மாற்றத்திற்குத் தயார்படுத்துவதற்காகவா?
அல்லது தற்போதைய அமைப்பை நிலைநிறுத்துவதற்காகவா?
இதுவே முக்கியமான கேள்வி.
ஒரு கோரிக்கை,
"அரசு பேச வேண்டும்"
என்று மட்டும் இருந்தால்,
அது ஜனநாயக உரிமை கோரிக்கையாக இருக்கலாம்.
ஆனால்,
"அரசின் வர்க்கத் தன்மையை மாற்ற வேண்டும்"
என்று சொல்லவில்லை என்றால்,
அது சமூகப் புரட்சிக்கான அரசியலாக மாறாது.
அரசை மாற்றாமல் மக்களின் வாழ்க்கை மாறுமா?
மார்க்ஸ் கூறுகிறார்:
ஆளும் வர்க்கத்தின் அரசே, ஆளும் வர்க்கத்தின் பொருளாதார நலன்களைப் பாதுகாக்கும் கருவியாகும்.
லெனின் இதை மேலும் தெளிவுபடுத்துகிறார்.
அரசு என்பது அனைவருக்கும் சமமான நடுவர் அல்ல.
அது ஒரு வர்க்கம் மற்றொரு வர்க்கத்தை அடக்கும் கருவி.
அப்படியானால்,
முதலாளித்துவ அரசை மாற்றாமல்,
அதே அரசிடம்
வேலைவாய்ப்பு,
இலவச கல்வி,
இலவச மருத்துவம்,
வாழ்வாதார பாதுகாப்பு
கோருவது எவ்வளவு வரை சாத்தியம்?
மார்க்சிய பதில்:
அழுத்தத்தின் மூலம் சில சலுகைகள் கிடைக்கலாம்.
ஆனால் சுரண்டல் அமைப்பு தொடரும்.
LPG-க்கு எதிரான அரசியல் எங்கே?
1991-க்குப் பிறகு,
இந்தியாவின் பெரும்பாலான அரசியல் கட்சிகள்
LPG கொள்கைகளை நடைமுறைப்படுத்தியுள்ளன.
ஆட்சி மாறினாலும்,
பொருளாதாரக் கொள்கையின் திசை மாறவில்லை.
இதன் விளைவாக,
அரசு வேலைகள் குறைந்தன.
பொதுத்துறை சுருங்கியது.
கல்வி சந்தைப் பொருளானது.
மருத்துவம் இலாபத் தொழிலானது.
இந்த அடிப்படை மாற்றங்களுக்கு எதிராக,
நாட்டளவிலான தொழிலாளர்-விவசாயி அரசியல் இயக்கத்தை உருவாக்காமல்,
ஒவ்வொரு பிரச்சினையையும் தனித்தனியாகப் போராடுவது,
மக்களின் கவனத்தைப் பகுதி பிரச்சினைகளில் மட்டுமே நிலைநிறுத்தும் அபாயத்தையும் ஏற்படுத்தலாம்.
மார்க்சிய–லெனினிய மாற்று என்ன?
மார்க்சிய–லெனினிய அரசியல் கூறுவது:
வேலைவாய்ப்பு இல்லாததற்குக் காரணம் தனிநபர் திறமையின்மை அல்ல.
கல்வி விலை உயர்ந்ததற்குக் காரணம் மாணவர்கள் அல்ல.
விவசாய நெருக்கடிக்குக் காரணம் விவசாயிகள் அல்ல.
இவை அனைத்திற்கும் காரணம்,
முதலாளித்துவ உற்பத்தி உறவுகள்.
எனவே,
உற்பத்திச் சாதனங்கள் சமூகக் கட்டுப்பாட்டிற்குள் வர வேண்டும்.
பெருநிறுவன ஆதிக்கம் முடிவுக்கு வர வேண்டும்.
திட்டமிட்ட பொருளாதாரம் உருவாக வேண்டும்.
வேலை அனைவருக்கும் உரிமையாக இருக்க வேண்டும்.
கல்வி மற்றும் மருத்துவம் இலவச பொதுச் சேவையாக இருக்க வேண்டும்.
தொழிலாளர்–விவசாயி அதிகாரம் நிறுவப்பட வேண்டும்.
இத்தகைய அடிப்படை மாற்றமின்றி,
தனி பிரச்சினைகளுக்கான தீர்வுகள் தற்காலிகமானவையாகவே இருக்கும் என்று மார்க்சிய–லெனினிய கோட்பாடு வாதிடுகிறது.
சுருக்கமாக
மார்க்சிய–லெனினிய கண்ணோட்டத்தில், CJP முன்னெடுக்கும் போராட்டம் ஜனநாயக உரிமைகள், சுற்றுச்சூழல் அல்லது பிராந்தியக் கோரிக்கைகள் போன்ற குறிப்பிட்ட விடயங்களை மையப்படுத்தும் ஒரு சீர்திருத்த நோக்கமுடைய மக்கள் இயக்கமாக பார்க்கப்படலாம். இத்தகைய இயக்கங்கள் முன்வைக்கும் கோரிக்கைகள் முக்கியத்துவம் அற்றவை என்று கூற முடியாது. ஆனால் அவை, முதலாளித்துவ உற்பத்தி உறவுகள், அரசின் வர்க்கத் தன்மை, அல்லது பொருளாதார அமைப்பின் அடிப்படை முரண்பாடுகளை மாற்றும் திட்டத்தை அவசியமாகக் கொண்டிருக்க வேண்டியதில்லை.
மார்க்சிய–லெனினிய பகுப்பாய்வின்படி, வேலைவாய்ப்பின்மை, கல்வி மற்றும் மருத்துவத்தின் வணிகமயமாக்கல், வாழ்வாதார நெருக்கடி போன்ற பரவலான சமூக-பொருளாதார சிக்கல்கள் தனித்தனி நிகழ்வுகள் அல்ல; அவை பொருளாதாரக் கொள்கைகள், வர்க்க உறவுகள் மற்றும் அரசியல் அதிகார அமைப்புகளுடன் தொடர்புடையவை. எனவே, குறிப்பிட்ட பிரச்சினைகளுக்கான சீர்திருத்தங்கள் சில முன்னேற்றங்களை ஏற்படுத்தினாலும், அவை அனைத்து உழைக்கும் மக்களுக்கும் நிலையான சமூக-பொருளாதார பாதுகாப்பைத் தானாகவே உறுதி செய்யும் என்று கூற முடியாது.
இந்தக் கண்ணோட்டத்தில், குறிப்பிட்ட கோரிக்கைகளை முன்வைக்கும் இயக்கங்களையும், விரிவான சமூக மாற்றத்தை நோக்கமாகக் கொண்ட இயக்கங்களையும் வேறுபடுத்திப் புரிந்துகொள்வதே மார்க்சிய–லெனினிய அரசியல் ஆய்வின் மைய அம்சமாகும்.... இன்னொறு தேடல் கீழே
சோனம் வாங்சுக் – CJP போராட்டம்: சமூக மாற்றத்திற்கான போராட்டமா? அல்லது வரையறுக்கப்பட்ட சீர்திருத்தக் கோரிக்கையா?
ஓர் ஆழமான மார்க்சிய–லெனினிய பகுப்பாய்வு
அறிமுகம்
லடாக்கின் சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்பு, ஆறாவது அட்டவணை (Sixth Schedule) பாதுகாப்பு, அரசியல் உரிமைகள் மற்றும் உள்ளூர் மக்களின் பிரதிநிதித்துவத்தை வலியுறுத்தி சமூகச் செயற்பாட்டாளர் சோனம் வாங்சுக் மற்றும் CJP அமைப்பு முன்னெடுத்து வரும் போராட்டம் இந்திய அளவில் பெரும் விவாதங்களை எழுப்பியுள்ளது. வாங்சுக்கின் தொடர் உண்ணாவிரதமும், மக்கள் திரள் போராட்டங்களும் தாராளவாத ஜனநாயகத்தின் எல்லையிலிருந்து பார்க்கும் போது ஒரு மகத்தான அறப்போராட்டமாகத் தோன்றலாம்.
ஆனால், ஒரு மார்க்சிய–லெனினிய கண்ணோட்டத்தில், எந்தவொரு மக்கள் இயக்கத்தையும் அதன் புறவடிவத்தைக் (Form) கொண்டு மட்டும் மதிப்பிடக் கூடாது. மாறாக, அதன் வர்க்க உள்ளடக்கம் (Class Content) என்ன, அது எத்தகைய உற்பத்தி உறவுகளை கேள்விக்குள்ளாக்குகிறது, மற்றும் அது எதனை மாற்ற முயல்கிறது என்ற அரசியல்-பொருளாதார அடிப்படையிலேயே மதிப்பிட வேண்டும்.
இந்த அடிப்படையில் எழும் முதன்மையான கேள்வி: இந்தப் போராட்டம் ஒட்டுமொத்த சுரண்டல் அமைப்பையும் வேரறுக்கும் வர்க்கப் போராட்டமா? அல்லது தற்போதைய முதலாளித்துவ அரசுக்குள்ளேயே சில சலுகைகளைப் பெறத் துடிக்கும் ஒரு சீர்திருத்தவாத இயக்கமா?
1. மார்க்சிய–லெனினிய அளவுகோல் என்ன?
மார்க்சிய-லெனினிய அரசியல் அறிவியல் எந்தவொரு சமூக இயக்கத்தையும் பின்வரும் அடிப்படை வர்க்கக் கேள்விகளின் மூலமே அனுகுகிறது:
வர்க்கப் பிரதிநிதித்துவம்: இந்த இயக்கம் எந்த வர்க்கத்தின் பொருளாதார மற்றும் அரசியல் நலன்களைப் பிரதிபலிக்கிறது?
அரசு பற்றிய பார்வை: தற்போதைய முதலாளித்துவ அரசின் வர்க்கத் தன்மையை இது சவாலுக்கு உட்படுத்துகிறதா? அல்லது அரசை ஒரு நடுநிலையான அமைப்பாகக் கருதி அதனிடம் மன்றாடுகிறதா?
அமைப்பியல் மாற்றம்: உற்பத்தி உறவுகளையும், உற்பத்திச் சாதனங்கள் மீதான தனியார் ஏகபோகத்தையும் மாற்றும் இலக்கு இதற்கு உள்ளதா?
இந்தக் கேள்விகளுக்கு "இல்லை" என்பதே பதிலாக இருக்கும் பட்சத்தில், அந்த இயக்கம் எவ்வளவு நேர்மையான நோக்கத்தைக் கொண்டிருந்தாலும், அது புரட்சிகர அரசியலாக மாறாமல் முதலாளித்துவக் கட்டமைப்பிற்குள் அடங்கிப்போகும் ஒரு சீர்திருத்தவாத (Reformist) இயக்கமாகவே எஞ்சும்.
2. தேசியப் பிரச்சினையும் புதிய தாராளவாதக் (LPG) கொள்கைகளும்
இந்திய உழைக்கும் மக்களின் இன்றைய அவல நிலைக்கு அடிப்படையான காரணம் 1991-க்குப் பிறகு தீவிரமாக நடைமுறைப்படுத்தப்படும் தாராளமயமாக்கல், தனியார்மயமாக்கல், உலகமயமாக்கல் (LPG) கொள்கைகளாகும்.
நிரந்தர வேலைவாய்ப்பின்மை மற்றும் ஒப்பந்தத் தொழிலாளர் முறை அதிகரிப்பு.
கல்வி மற்றும் மருத்துவம் போன்ற பொதுச் சேவைகள் முழுமையாக வணிகமயமாக்கப்பட்டது.
இயற்கை வளங்களும் விவசாய நிலங்களும் பெருநிறுவனங்களின் வேட்டைக்காடாக மாற்றப்படுவது.
மார்க்சியம் இவற்றைத் தனித்தனிப் பிரச்சினைகளாகப் பார்ப்பதில்லை; மாறாக, இவை அனைத்தும் கார்ப்பரேட்-நிதி மூலதனத்தின் (Finance Capital) ஆதிக்கப் பெருக்கத்தின் நேரடி விளைவுகள் என்று வரையறுக்கிறது. ஆனால், வாங்சுக்கின் போராட்டம் இத்தகைய ஒட்டுமொத்த ஏகாதிபத்தியப் பொருளாதாரக் கொள்கைகளுக்கு எதிராகத் தன் குரலை உயர்த்தாமல், லடாக்கின் பிராந்தியப் பிரச்சினையை ஒரு தனித்துவமான, தனிமைப்படுத்தப்பட்ட பிரச்சினையாகவே அணுகுகிறது.
3. முதன்மை முரண்பாடு மற்றும் இரண்டாம் நிலை முரண்பாடு
இயக்கவியல் பொருள்முதல்வாதத்தின்படி, ஒரு சமூகத்தில் உள்ள அனைத்துப் பிரச்சினைகளும் சமமான முக்கியத்துவம் கொண்டவை அல்ல. மார்க்சியம் முதன்மை முரண்பாட்டையும் (Principal Contradiction), இரண்டாம் நிலை முரண்பாட்டையும் (Secondary Contradiction) பிரிக்கிறது.
இன்று இந்தியாவில் நிலவும் முதன்மை முரண்பாடு என்பது: கார்ப்பரேட்-முதலாளித்துவ வர்க்கத்திற்கும் ஒட்டுமொத்த தொழிலாளர்-விவசாயி வர்க்கத்திற்கும் இடையிலான முரண்பாடு ஆகும்.
லடாக்கின் ஆறாவது அட்டவணை கோரிக்கை மற்றும் சுற்றுச்சூழல் கவலைகள் என்பவை மிக முக்கியமானவை என்றாலும், அவை இரண்டாம் நிலை முரண்பாடுகளின் பாற்பட்டவை. கார்ப்பரேட் கொள்ளையை அனுமதிக்கும் புதிய தாராளவாதப் பொருளாதாரக் கட்டமைப்பைத் தகர்க்காமல், லடாக்கில் மட்டும் தனிப்பட்ட பாதுகாப்பைக் கோருவது என்பது நோயின் மூல காரணத்தை விடுத்து, அதன் அறிகுறிக்கு மட்டும் சிகிச்சை அளிக்க முயல்வதாகும்.
4. "அரசு பேசட்டும்" – தாராளவாத மாயையும் லெனினிய யதார்த்தமும்
உண்ணாவிரதப் போராட்டத்தின் போது சோனம் வாங்சுக் எழுப்பிய முக்கிய முழக்கம்:
"என்னிடம் உண்ணாவிரதத்தை முடிக்கச் சொல்லாதீர்கள்; அரசு ஏன் எங்களுடன் உரையாட மறுக்கிறது என்று அரசைக் கேளுங்கள்."
இங்குதான் தாராளவாத/சீர்திருத்தவாத அரசியலின் பலவீனம் வெளிப்படுகிறது. மார்க்சிய-லெனினிய கோட்பாட்டின்படி, அரசு என்பது வர்க்க முரண்பாடுகளைத் தீர்த்து வைக்கும் ஒரு நடுநிலை அமைப்பல்ல.
"அரசு என்பது ஒரு வர்க்கம் மற்றொரு வர்க்கத்தை ஒடுக்குவதற்கான ஒரு கருவியே தவிர வேறில்லை."
— வி.இ. லெனின் (அரசும் புரட்சியும்)
ஆளும் வர்க்கத்தின் பிரதிநிதியாக இருக்கும் ஓர் அரசு, தனது சொந்த வர்க்க நலன்களுக்கு (பெருநிறுவனங்களின் இலாப வெறிக்கு) எதிராகச் சென்று உழைக்கும் மக்களின் கோரிக்கைகளை முழுமையாக நிறைவேற்றும் என்று நம்புவது ஒரு வரலாற்று மாயையாகும். "அரசுடன் உரையாடல்" என்ற கோரிக்கை, அரசின் வர்க்கப் பண்பை அம்பலப்படுத்துவதற்குப் பதிலாக, அதன் மீது மக்களுக்கு ஒரு போலி நம்பிக்கையைத் தோற்றுவிக்கிறது.
5. சீர்திருத்தத்திற்கும் புரட்சிக்கும் உள்ள வேறுபாடு
மார்க்சியவாதிகள் சீர்திருத்தங்களுக்கான போராட்டங்களை நிராகரிப்பதில்லை. ஆனால், சீர்திருத்தங்களை அடைவதே இறுதி இலக்கு அல்ல. புரட்சிகர மார்க்சியத்தின்படி:
சீர்திருத்தம் என்பது ஒரு வழிமுறை: சீர்திருத்தங்களுக்கான போராட்டங்களின் வழியாக உழைக்கும் மக்களைத் திரட்டி, அவர்களின் வர்க்க உணர்வை வளர்த்து, அவர்களை இறுதிப் புரட்சியை நோக்கித் தயார்படுத்த வேண்டும்.
அமைப்பியல் மாற்று: தற்போதைய முதலாளித்துவ உற்பத்தி உறவுகளை மாற்றி, உற்பத்திச் சாதனங்களைச் சமூக உடமையாக்குவதே உண்மையான தீர்வு.
வாங்சுக் மற்றும் CJP முன்னெடுக்கும் போராட்டம், தற்போதைய முதலாளித்துவ அரசின் சட்ட வரம்புகளுக்குள்ளேயே உரிமைகளைப் பெற முனைகிறதே ஒழிய, வர்க்க உணர்வையோ அல்லது கார்ப்பரேட் உற்பத்தி முறைக்கு எதிரான அரசியல் மாற்றையோ முன்னிறுத்தவில்லை.
மார்க்சிய-லெனினிய மாற்றுப் பாதை
இந்தியாவின் வேலைவாய்ப்பின்மை, சுற்றுச்சூழல் அழிவு, பிராந்திய ஏற்றத்தாழ்வுகள் போன்ற அனைத்துச் சிக்கல்களுக்கும் உண்மையான மாற்றுத் தீர்வு:
கார்ப்பரேட் ஆதிக்க ஒழிப்பு: இயற்கை வளங்கள் மற்றும் பெருநிறுவனங்களின் சொத்துக்கள் அனைத்தும் சமூகக் கட்டுப்பாட்டிற்குள் கொண்டுவரப்பட வேண்டும்.
திட்டமிட்ட பொருளாதாரம்: இலாபத்தை நோக்கமாகக் கொண்ட சந்தைப் பொருளாதாரத்திற்குப் பதிலாக, மக்களின் தேவையை அடிப்படையாகக் கொண்ட திட்டமிட்ட சோசலிசப் பொருளாதாரம் நிறுவப்பட வேண்டும்.
உழைக்கும் வர்க்க அதிகாரம்: உழைக்கும் தொழிலாளர்களும் விவசாயிகளும் அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றி, உழைக்கும் மக்களின் அரசை நிறுவ வேண்டும்.
முடிவுரை
சோனம் வாங்சுக் மற்றும் CJP முன்னெடுக்கும் போராட்டம் உன்னதமான நோக்கங்களைக் கொண்டதாகத் தோன்றினாலும், கோட்பாட்டு ரீதியில் அது கார்ப்பரேட்-முதலாளித்துவ அமைப்பிற்குள் சில சீர்திருத்தங்களை மட்டுமே கோரும் ஒரு வரையறுக்கப்பட்ட மக்கள் இயக்கமாகும்.
இத்தகைய இயக்கங்கள் தற்காலிகமாக சில சலுகைகளைப் பெற்றுத்தரக்கூடும்; ஆனால் உழைக்கும் மக்களின் சுரண்டலையோ அல்லது கார்ப்பரேட்டுகளின் இயற்கை வளக் கொள்ளையையோ நிரந்தரமாகத் தடுக்க முடியாது. எனவே, பிராந்திய மற்றும் சுற்றுச்சூழல் கோரிக்கைகளுக்காகப் போராடும் மக்கள், தங்களின் போராட்டத்தை ஒட்டுமொத்த இந்தியத் தொழிலாளர் மற்றும் விவசாயி வர்க்கத்தின் வர்க்கப் போராட்டத்தோடு இணைப்பதன் மூலமே இறுதி விடுதலையை வென்றெடுக்க முடியும் என்பதை மார்க்சிய–லெனினிய அரசியல் தெளிவுபடுத்துகிறது.
******************************** செய்தியின் விவரம்
சோனம் வாங்சுக் உண்ணாவிரதம்: ஜனநாயகத்தில் உரையாடலின் அவசியமும் மக்கள் போராட்டத்தின் அரசியலும்
- @arunsharmaht @ptiphotos 
சோனம் வாங்சுக் உண்ணாவிரதம்: ஜனநாயகத்தில் உரையாடலின் அவசியமும் மக்கள் போராட்டத்தின் அரசியலும்
லடாக் பகுதியைச் சேர்ந்த சுற்றுச்சூழல் ஆர்வலரும் சமூகச் செயற்பாட்டாளருமான சோனம் வாங்சுக் மீண்டும் தேசிய கவனத்தை ஈர்த்துள்ளார். காலவரையற்ற உண்ணாவிரதத்தின் 17-வது நாளிலும், போராட்டம் தொடங்கி 25 நாட்கள் கடந்த நிலையிலும், உடல்நிலை மிகவும் மோசமடைந்திருந்தபோதிலும் அவர் தனது உண்ணாவிரதத்தை முடிக்க மறுத்துள்ளார். "என்னிடம் உண்ணாவிரதத்தை முடிக்கச் சொல்லாதீர்கள்; அரசு ஏன் எங்களுடன் உரையாட மறுக்கிறது என்று அரசைக் கேளுங்கள்" என்ற அவரது பதில், இந்தப் போராட்டத்தின் அரசியல் சாரத்தையே வெளிப்படுத்துகிறது.
இது ஒரு தனிநபரின் உண்ணாவிரதமா?
வாங்சுக்கின் போராட்டத்தை வெறும் ஒருவரின் உடல்நலப் பிரச்சினையாகப் பார்க்க முடியாது. அவர் முன்வைக்கும் மையக் கேள்வி, ஒரு ஜனநாயக அரசில் மக்களின் கோரிக்கைகளுக்குப் பதிலாக அரசு உரையாடலுக்குத் தயாராக இருக்க வேண்டாமா? என்பதாகும்.
அவரது உடல்நிலை குறித்து வெளியிடப்பட்ட தகவலின்படி:
8.5 கிலோ எடை குறைந்துள்ளது.
தசைச் சிதைவு (Muscle Loss) தொடங்கியுள்ளது.
கடுமையான உடல் வலி ஏற்பட்டுள்ளது.
இரத்த அழுத்தம் 109/70 mm Hg ஆக பதிவாகியுள்ளது.
இந்த நிலைமையிலும், போராட்டத்தை முடிக்க அவர் மறுத்திருப்பது, இது தனிப்பட்ட தியாகத்தைத் தாண்டி ஒரு அரசியல் அழுத்தப் போராட்டமாக மாறியிருப்பதைக் காட்டுகிறது.
"அரசு பேசட்டும்" – போராட்டத்தின் மையக் கோரிக்கை
Cockroach Janta Party (CJP) நிறுவனர் அபிஜித் திப்கே கூறியதாவது:
"நானும் பலரைப் போலவே உண்ணாவிரதத்தை முடிக்குமாறு கேட்டேன். ஆனால் அவர் அமைதியாக, 'என்னிடம் சொல்லாதீர்கள்; அரசு ஏன் பேச மறுக்கிறது என்று அரசைக் கேளுங்கள்' என்றார்."
இந்தச் சொற்கள் ஒரு முக்கியமான ஜனநாயக உண்மையை நினைவூட்டுகின்றன. மக்கள் போராட்டங்களின் நோக்கம் அரசை வீழ்த்துவது அல்ல; அரசை மக்களிடம் பதிலளிக்கச் செய்வதுதான். உரையாடலை மறுப்பது, ஜனநாயகத்தின் உயிரான விவாத மரபையே பலவீனப்படுத்தும்.
அரசியல் கட்சிகளின் எதிர்வினை
இந்தப் போராட்டம் தேசிய அளவில் கவனத்தை ஈர்த்துள்ளது.
ஆம் ஆத்மி கட்சித் தலைவர் அரவிந்த் கெஜ்ரிவால், வாங்சுக்கின் உடல்நிலை குறித்து விசாரித்து கவலை தெரிவித்ததாக கூறப்படுகிறது.
சிவசேனா (உத்தவ் தாக்கரே) தலைவர் உத்தவ் தாக்கரேயும் அவரது உடல்நிலை குறித்து அக்கறை தெரிவித்து, உண்ணாவிரதத்தை முடிக்க வேண்டுகோள் விடுத்ததுடன், ஜூலை 20 அன்று நாடாளுமன்றத்தை நோக்கி நடைபெறவுள்ள பேரணிக்கும் ஆதரவு தெரிவித்துள்ளார்.
இது, வாங்சுக்கின் போராட்டம் ஒரு மாநில எல்லையைத் தாண்டி தேசிய அரசியல் விவாதமாக மாறியிருப்பதைக் காட்டுகிறது.
ஜனநாயகத்தில் உண்ணாவிரதத்தின் இடம்
இந்திய அரசியல் வரலாற்றில் உண்ணாவிரதம் ஒரு முக்கியமான எதிர்ப்புக் கருவியாக இருந்து வருகிறது. மகாத்மா காந்தி முதல் பல்வேறு சமூக இயக்கங்கள் வரை, உண்ணாவிரதம் அரசின் கவனத்தை ஈர்க்கும் அகிம்சை வழிமுறையாகப் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது.
ஆனால் இதன் வெற்றி, உண்ணாவிரதம் மேற்கொள்பவரின் உடல்நிலையால் மட்டுமல்ல; அரசு உரையாடத் தயாராக இருக்கிறதா என்பதாலும் தீர்மானிக்கப்படுகிறது.
சமூக இயக்கங்களின் சவால்
இந்தப் போராட்டத்தில் கலந்து கொண்ட மற்ற செயற்பாட்டாளர்களும் காலவரையற்ற உண்ணாவிரதத்தில் உள்ளனர். அவர்களில் ஒருவர் உடல்நலக்குறைவால் மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டு பின்னர் விடுவிக்கப்பட்டுள்ளார். இது நீண்டகால உண்ணாவிரதங்கள் ஏற்படுத்தும் உடல்நல அபாயங்களை வெளிப்படுத்துகிறது.
இத்தகைய சூழலில், அரசின் பொறுப்பு வெறும் சட்டம்-ஒழுங்கைப் பேணுவது மட்டுமல்ல; மக்களின் கோரிக்கைகளைக் கேட்டு, பேச்சுவார்த்தை நடத்தி, அமைதியான தீர்வை உருவாக்குவதுமாகும்.
ஜனநாயகத்தின் தரத்தை அளவிடும் நிகழ்வு
இந்த நிகழ்வு ஒரு முக்கியமான அரசியல் கேள்வியை எழுப்புகிறது:
ஒரு குடிமகன் தனது உயிரையே பணயம் வைத்து அரசிடம் உரையாடலைக் கோர வேண்டிய நிலை ஏன் உருவாகிறது?
ஜனநாயகத்தின் வலிமை, தேர்தல்கள் நடத்தப்படுவதில் மட்டும் இல்லை. எதிர்ப்புக் குரல்களை அரசு எவ்வாறு எதிர்கொள்கிறது, அமைதியான போராட்டங்களுக்கு எவ்வாறு பதிலளிக்கிறது, பேச்சுவார்த்தைக்கு எவ்வளவு தயாராக உள்ளது என்பதிலும் அதன் தரம் அளவிடப்படுகிறது.
முடிவுரை
சோனம் வாங்சுக்கின் உண்ணாவிரதம் ஒரு தனிநபரின் உடல்நலப் போராட்டம் அல்ல; ஜனநாயகத்தில் உரையாடலின் அவசியம், மக்கள் போராட்டங்களின் உரிமை, மற்றும் அரசின் பொறுப்புணர்வு ஆகியவற்றை மையப்படுத்தும் அரசியல் நிகழ்வாக மாறியுள்ளது.
அவரது "என்னிடம் உண்ணாவிரதத்தை முடிக்கச் சொல்லாதீர்கள்; அரசு ஏன் பேச மறுக்கிறது என்று அரசைக் கேளுங்கள்" என்ற வாசகம், இந்தப் போராட்டத்தின் அரசியல் சாரத்தைச் சுருக்கமாக வெளிப்படுத்துகிறது. ஜனநாயக அமைப்பில் கருத்து வேறுபாடுகள் இயல்பானவை; ஆனால் அவற்றுக்கான தீர்வு உரையாடல், பேச்சுவார்த்தை மற்றும் அரசியல் பொறுப்புணர்வு வழியாகவே உருவாக வேண்டும். அதுவே மக்கள் நம்பிக்கையையும் ஜனநாயகத்தின் உயிரையும் பாதுகாக்கும்.
குறிப்பு:- இவர் லடாக் மக்களின் கோரிக்கைகள், ஆறாவது அட்டவணை (Sixth Schedule), சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்பு, இமயமலைப் பகுதியின் அரசியல்-பொருளாதார முக்கியத்துவம் வாய்ந்த போராட்டத்தை நடத்தியவர்..
.
தொடர்புடைய கட்டுரைகள்:
***
எமது இலக்கு இணைய இதழ்-ன் மார்க்சிய லெனினிய சிந்தனைகளைத் தொடர்ந்து வாசிக்க எம்மைப் பின்தொடரவும்.
