இந்த ஆதாரங்கள் தேர்தல்கள் மற்றும் புரட்சிகர உத்திகள் குறித்து லெனினின் மார்க்சியப் பார்வையை விரிவாக விளக்குகின்றன. அரசு என்பது ஒரு வர்க்கம் மற்றொரு வர்க்கத்தை அடக்கும் கருவி என்றும், நாடாளுமன்ற ஜனநாயகம் என்பது உழைக்கும் வர்க்கத்திற்கு ஒரு மாயையை உருவாக்குகிறது என்றும் லெனின் வாதிடுகிறார். கம்யூனிஸ்டுகள் தேர்தலில்
இந்தப்பகுதியை ஒலி வடிவில் கேட்க இந்த இணைப்பை அழுத்தவும் தோழர்களே
லெனின்: தேர்தல் மற்றும் புரட்சிகரப் போர்த்தந்திரம்
தோழர்களுக்கு வணக்கம்
இந்த இதழானது தேர்தல் பற்றி இங்குள்ள
இடதுசாரிகள் மற்றும் கம்யூனிஸ்டுகள் புரட்சி பேசுபவர்கள் கம்யூனிஸ்ட் பெயரில்
இயங்குபவர்கள் எல்லோரும் கொண்டுள்ள நடைமுறை சார்ந்தவற்றை ஒரு மார்க்சிய கண்ணோட்டத்தில் விமர்சிப்பதற்காகவே
இந்த இதழ் தயாரிக்கப்பட்டுள்ளது.
முதற்கண் இந்த இதழ் மார்க்ஸ், எங்கெல்ஸ் லெனின் ஆகியோரின் நேரடி தத்துவார்த்த
போராட்டங்களும் தேர்தல் மற்றும் அவர்கள் சந்தித்த சமூக விஞ்ஞான அடிப்படையில்
அவருடைய எழுத்துக்களின் ஆதாரங்களின் அடிப்படையில் பார்ப்போம்.
அதாவது, ஜெர்மனியில் உள்நாட்டு போர் என்ற பகுதியில் மிகத் தெளிவாக
பாரீஸ் கம்யூனன் நடைமுறைகளை பற்றி விளக்கி இருப்பார் அதனை மிகத் தெளிவாக லெனின் “அரசும் புரட்சியும்” நூலில் எடுத்து தொகுத்து
எழுதியிருப்பார். அதேபோல 1905 ரஷ்ய புரட்சி புரட்சிக்கான தயாரிப்பில் ரஷ்யாவில்
ஏற்பட்ட இரண்டு வித போக்குகளை அம்பலப்படுத்தி லெனின் பாராளுமன்றத்தை
பயன்படுத்துவதா? அல்லது அதனைப் பற்றி புரிந்து கொள்வதற்கு என்ன வகையான தந்திரத்தை
கையாளுவது என்பதை தெளிவுபடுத்தி இருப்பார். அதனையே பிறகு அரசும் புரட்சி என்ற நூலில் மிகச் சிறப்பாக
தெளிவுபடுத்தி எழுதியிருப்பார். பாட்டாளி வர்க்க புரட்சியும்
ஓடுகாலி காவுத்ஸ்கியும் நூலில்
பாராளுமன்றத் திற்குள் காவுத்ஸ்கி
விழுந்துவிட்டதையும் அவர் முதலாளித்துவத்தை உயர்த்திப்பிடிப்பதையும் சுட்டி காட்டி
இருப்பார். இறுதியாக லெனின் ஜெர்மன் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி
பாராளுமன்றத்தை புறக்கணிப்பதை பற்றி எழுதும்போது இடதுசாரி கம்யூனிசம் இளம் பருவ
கோளாறு என்ற பகுதியில் சட்டமுறையில்லான நடைமுறைக்காக
பாராளுமன்றத்தை அம்பலப்படுத்துவதும் அதற்கான பணியை கம்யூனிஸ்டுகள் செய்ய வேண்டியதை
பற்றி விளக்கியிருப்பார். மேலும் மாவோ நவீன திருத்தல்வாதி குருசேவ் பற்றி விமர்சித்த
பல அன்றைய நமீன திருத்தல்வாதி குருசேவை பின்பற்றுவோர்களே இன்று உலகெங்கும் கம்யூனிஸ்ட்
கட்சி போர்வையில் உள்ளதை காணலாம். ஆகவே ஒவ்வொன்றாக நுணுக்கி
பார்க்கும் பொழுது பாராளுமன்ற தேர்தல் என்பது என்ன? அதனை ஒரு
கம்யூனிஸ்டும் எப்படி கை கொள்வது என்பதை தெளிவுபடுத்தி மார்க்சிய ஆசான்கள் முன் வைத்துள்ளார்கள். அதனை இங்குள்ள
கம்யூனிஸ்டுகள் புரிந்து கொண்டார்களா என்பதே, நம் முன் உள்ள
கேள்வி.
இதனை
நாம் மூன்று விதமாக பிரிக்களாம். முதலில் சிபிஐ, சிபிஎம் மற்றும் லிபரேஷன் போன்ற தேர்தலில் நேரடியாக பங்கெடுக்கும் கட்சிகள் கொண்டுள்ள நடைமுறை என்ன
என்பது! அவர்களுடைய தொழிற்சங்கமாகட்டும் மற்ற அவர்களின்
வெகுஜென அமைப்புகள், எல்லாம் ஒற்றை நோக்கம் ஆட்சியை கைபற்றுவதே. எல்லாவகையிலும்
தேர்தலுக்காக போராடுவது மட்டுமே அவர்களுடைய நோக்கமாகவும். தேர்தல் மூலமாக என்ற முழு நிகழ்ச்சி நிரலின் கொண்டு
செயல்படுகின்றனர் உண்மையாலுமே அவர்கள் மார்க்சிய லெனின் ஆசான்கள் சொன்னவற்றை புறகணித்து விட்டனர் அல்லது புரிந்து
கொள்ளவும் இல்லை. ஆகவே இவர்கள் தோல்வி கண்டுள்ளனர். தேர்தல் என்பதில் இவர்கள் வலதுசாரி பிரிவான முதலாளித்துவத்தின் பக்கம்
நின்று கொண்டுள்ளனர்.
அதே நேரத்தில் புரட்சி பேசும் பல்வேறு குழுக்கள் 50 ஆண்டுகளுக்கு கடந்து நிற்கிறது இவர்கள் உண்மையாலுமே புரட்சியே சாதித்த வை என்ன என்பதை அறிந்து கொள்ளவே இல்லை இவர்களுள் தத்துவார்த்த ரீதியாக மார்ஷியல் இனத்தை முழுமையாக உள்வாங்கமை இவர்களுடைய மோசமான பணியாக உள்ளது
லெனினின் புகழ்பெற்ற நூலான "ஜனநாயகப் புரட்சியில் சமூக ஜனநாயகவாதத்தின் இரண்டு போர்
தந்திரங்கள்" (Two Tactics of Social-Democracy in the
Democratic Revolution - 1905) என்ற
படைப்பில் நாடாளுமன்றம் (பாராளுமன்றம்) மற்றும் அது தொடர்பான மாயைகள் குறித்து
அவர் முன்வைத்த விமர்சனங்களை நூலில் விரிவாக விவாதிப்போம். ஆனால் இங்கு சுருக்கமாக:-
1905-ஆம் ஆண்டு ரஷ்யப் புரட்சியின் போது, போல்ஷிவிக்குகளுக்கும் (லெனின் தரப்பு)
மென்ஷிவிக்குகளுக்கும் இடையே கடுமையான தத்துவார்த்த மற்றும் நடைமுறை ரீதியான
வேறுபாடுகள் தோன்றின. ஜார் மன்னனின் எதேச்சதிகாரத்திற்கு எதிரான இந்தப் புரட்சியை
யார் தலைமை தாங்குவது, எத்தகைய வழிமுறைகளைப் பின்பற்றுவது என்பது முக்கிய விவாதமாக இருந்தது. இந்தச்
சூழலில்தான் லெனின் தனது "இரண்டு போர் தந்திரங்கள்" நூலை எழுதினார்.
இதில்,
ஜார் மன்னனால் அறிவிக்கப்பட்ட போலிப் பாராளுமன்றத்தை (Duma)
நம்பி ஏமாறுவதையும், பாராளுமன்றவாதத்தை கண்மூடித்தனமாகப் பின்பற்றுவதையும்
கடுமையாக விமர்சித்தார்.
ஜார் மன்னனின் எதேச்சதிகார ஆட்சியின் கீழ் ஒரு உண்மையான ஜனநாயக பாராளுமன்றம்
செயல்பட முடியாது என்பதை லெனின் ஆணித்தரமாக வாதிட்டார். லெனின் இந்தப்
புத்தகத்திலும், இந்தக்
காலகட்டத்தில் எழுதிய பிற கட்டுரைகளிலும் கடுமையாக சாடிய ஒரு விஷயம்
"பாராளுமன்ற முட்டாள்தனம்" அல்லது "நாடாளுமன்ற மோகம்"
என்பதாகும்.
- இதன் பொருள்
என்னவென்றால், உலகின் ஒட்டுமொத்த அரசியல் போராட்டமும்
பாராளுமன்றத்திற்கு உள்ளேயே நடக்கிறது
என நம்பும் குறுகிய
மனப்பான்மையாகும்.
- புரட்சிகரமான
காலகட்டங்களில் (1905 போன்ற நேரங்களில்) மக்கள் வீதிகளில் இறங்கிப்
போராடும்போதும், ஆயுதமேந்திய எழுச்சிகள் நடக்கும்போதும்,
வெறும் தேர்தல் மற்றும்
நாடாளுமன்ற விவாதங்களை மட்டுமே நம்பியிருப்பது பாட்டாளி வர்க்கத்திற்குச்
செய்யும் துரோகம் என லெனின் வாதிட்டார்.
பாராளுமன்றவாதத்தில் மூழ்கிக் கிடக்கும் மென்ஷிவிக்குகள், தொழிற்சங்கங்கள் மற்றும் சட்டப்பூர்வமான அமைப்புகளில்
மட்டுமே கவனம் செலுத்தினர். ஆனால் லெனின்,
- ஆயுதமேந்திய
எழுச்சி (Armed Insurrection)
இன்றி ஜார் மன்னனை வீழ்த்த
முடியாது என்றார்.
- பாராளுமன்றப்
பேச்சுவார்த்தைகள் அதிகாரத்தை ஒருபோதும் உழைக்கும் மக்களிடம் கையளிக்காது.
எதேச்சதிகார அரசுகளின் கீழ் பாராளுமன்றம் என்பது,
மக்களின் கோபத்தைத் தணிக்க
ஆளும் வர்க்கம் தூக்கிப்போடும் ஒரு பிஸ்கட் போன்றது மட்டுமே என்பதை லெனின்
தெளிவுபடுத்தினார்.
லெனினின் பார்வையில், ஒரு உண்மையான ஜனநாயகப் பாராளுமன்றம் அல்லது அரசியல் நிர்ணய சபை (Constituent
Assembly) தானாக உருவாகிவிடாது.
- ஜார் மன்னன்
கூட்டும் நாடாளுமன்றம் (Duma) உண்மையான மக்கள் பிரதிநிதித்துவத்தைக் கொண்டிருக்காது.
- எனவே,
ஒரு
தற்காலிகப்
புரட்சிகர அரசாங்கத்தை (Provisional
Revolutionary Government) பாட்டாளி வர்க்கமும் விவசாயிகளும் இணைந்து ஒரு ஆயுதப்
புரட்சியின் மூலம் நிறுவிய பின்னரே, ஒரு சுதந்திரமான மற்றும் உண்மையான அரசியல் நிர்ணய
சபையைத் தேர்ந்தெடுக்க முடியும் எனத் திட்டவட்டமாகக் கூறினார்.
லெனின் எந்த இடத்திலும் பாராளுமன்றப்
போராட்டங்களை அனைத்துச் சூழல்களிலும் புறக்கணிக்க வேண்டும் என்று கூறவில்லை.
- சாதாரண
நேரங்களில் (அமைதிக் காலங்களில்), தொழிலாளர்களின் விழிப்புணர்வை மேம்படுத்தவும்,
பிரச்சாரம் செய்யவும்
நாடாளுமன்றத்தைப் பயன்படுத்திக் கொள்ளலாம் என்பதை அவர் ஏற்றுக்கொண்டார்.
- ஆனால்,
புரட்சி
வெடிக்கும் நேரங்களில் (Revolutionary Situations), நாடாளுமன்ற அமைப்புகளுக்குள் முடங்கிக் கிடப்பது
தற்கொலைக்குச் சமம் என்பதே "இரண்டு போர் தந்திரங்கள்" நூலில் அவர்
வலியுறுத்திய பிரதான கருத்தாகும்.
லெனின், நாடாளுமன்றத்தை
ஒரு இறுதி இலக்காகப் பார்க்காமல், அது வர்க்கப் போராட்டத்தின் ஒரு தற்காலிகக் களம் மட்டுமே
என்பதைத் தெளிவாக விளக்குகிறார். பாராளுமன்ற சீர்திருத்தங்கள் மூலம் சோசலிசத்தையோ
அல்லது உண்மையான ஜனநாயகத்தையோ அடைந்துவிட முடியாது என்றும், பாட்டாளி வர்க்கத்தின் தலைமையில் விவசாயிகளுடன் இணைந்த
உறுதியான புரட்சியே உண்மையான அதிகாரத்தை உழைக்கும் மக்களுக்கு வழங்கும் என்றும்
லெனின் ஆழமாகப் பதிவு செய்துள்ளார்.
லெனினின் வார்த்தைகளில் கூறுவதானால், உழைக்கும் மக்கள் தங்கள் சொந்தக் காலில் நிற்பதற்குப்
பழக்கப்படுத்தப்பட வேண்டும். முதலாளித்துவக் கட்சிகளில் நல்லவர்கள், கெட்டவர்கள் என்று பிரித்துப் பார்த்து, நல்ல முதலாளிகளோடு கூட்டணி அமைத்துச் சோசலிசத்தைக்
கொண்டுவரலாம் என்று நினைப்பது ஒரு 'இளம்பருவக் கோளாறு' மற்றும் 'சந்தர்ப்பவாதம்' ஆகும்.
ஆளும் வர்க்கக் கட்சிகளுடன் எவ்வித சமரசமுமின்றி, உழைக்கும் மக்களை ஒரு சுயாதீனமான, வர்க்க ரீதியான புரட்சிகர அணியாகத் திரட்டுவது மட்டுமே
உண்மையான விடுதலையைத் தரும். குறுக்கு வழியில் அதிகாரத்தை அடைய நினைத்து ஆளும்
வர்க்கத்தோடு கை கோர்க்கும் இடதுசாரிகள், முடிவில் ஆளும் வர்க்கத்தாலேயே விழுங்கப்படுவார்கள் என்பதே
மார்க்சிய-லெனினியம் நமக்குத் தரும் வரலாற்றுப் படிப்பினையாகும்.
1.தேர்தல்தான் என்பது முதலாளித்துவ
ஜனநாயகத்தின் ஒரு போலித்திரையே!
மார்க்சிய-லெனினிய பார்வையில், முதலாளித்துவ சமூகத்தில் நடக்கும் தேர்தல்கள்
"முதலாளித்துவ சர்வாதிகாரத்தின்"
ஒரு வடிவமாகும்.
எந்தக் கட்சி வெற்றி பெற்றாலும், இறுதி அதிகாரம் என்பது மூலதனம் மற்றும் சொத்து
வைத்திருக்கும் முதலாளிகள் வசமே இருக்கும்.
"ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறை ஆளும் வர்க்கத்தின் எந்த
உறுப்பினர் மக்களுக்காகப் பாராளுமன்றத்தில் பொய் சொல்லப் போகிறார் என்பதைத்
தீர்மானிப்பதே தேர்தல்" என லெனின் இதைக் குறிப்பிடுகிறார்.
பெரிய நிறுவனங்களின் நிதி உதவி, ஊடகக் கட்டுப்பாடு மற்றும் அதிகார வர்க்கத்தின் ஆதரவு
ஆகியவற்றைப் பயன்படுத்தி உழைக்கும் மக்களின் கவனத்தைத் திசைதிருப்ப முதலாளித்துவம்
தேர்தலைப் பயன்படுத்துகிறது.
ஒரு நாட்டில் எந்த வர்க்கத்திடம் உற்பத்திச் சாதனங்கள் (நிலம், தொழிற்சாலைகள், வங்கிகள்) இருக்கின்றனவோ, அந்த வர்க்கமே தேர்தலையும் கட்டுப்படுத்துகிறது.
தேர்தல்கள் போலியானவை என்று தெரிந்தும், கம்யூனிஸ்டுகள் ஏன் அதில் பங்கேற்கிறார்கள்? இதற்கு லெனின் சில காரணங்களை முன்வைக்கிறார்:
மேடையாகப் பயன்படுத்துதல்: தேர்தலை ஒரு புரட்சிகர மேடையாகப் பயன்படுத்தி, மக்களின் பிரச்சனைகளை உரக்கப் பேசவும், சோசலிசக் கருத்துக்களைப் பரப்பவும் முடியும்.
மக்களின் நனவுநிலையை உயர்த்துதல்: பாராளுமன்ற ஜனநாயகத்தின் போதாமையை மக்களுக்கு அனுபவபூர்வமாக
உணர்த்த கம்யூனிஸ்டுகள் பாராளுமன்றத்திற்குள் செல்கிறார்கள்.
வெகுஜனத் தொடர்பு: தேர்தல் நேரத்தில் மக்கள் அரசியல் ரீதியாகத் துடிப்புடன்
இருப்பார்கள். அந்தச் சமயத்தில் உழைக்கும் வர்க்கத்தை அணிதிரட்ட இது ஒரு வாய்ப்பு.
மார்க்சிய-லெனினியம் தேர்தலை விட "புரட்சிகர நடவடிக்கையே" மாற்றத்திற்கான வழி என்கிறது.
முதலாளித்துவத் தேர்தல்களுக்குப் பதிலாக, தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் நேரடி அதிகாரத்தைப் பிரதிபலிக்கும்
"சோவியத்துகள்" (தொழிலாளர் கவுன்சில்கள்) மூலம் அமையும் ஜனநாயகமே உண்மையானது
என்று இது கருதுகிறது.
அங்கே பிரதிநிதிகள் மக்களால் எப்போது வேண்டுமானாலும்
திரும்பப் பெறத்தக்கவர்களாக (Right to Recall) இருப்பார்கள்.
000000000000000000
2."சமூக ஜனநாயகவாதத்தின் இரண்டு போர் தந்திரங்கள்" நூலிலிருந்து
லெனினின் "சமூக ஜனநாயகவாதத்தின் இரண்டு போர் தந்திரங்கள்" நூலில், போல்ஷிவிக்குகளின் புரட்சிகரமான பாதையை விளக்கும் அதே
வேளையில்,
மென்ஷிவிக்குகளின் (Mensheviks) தவறான நிலைப்பாடுகளை லெனின் மிக விரிவாகத் தோலுரித்துக்
காட்டுகிறார்.
மென்ஷிவிக்குகளின் தந்திரோபாயங்கள் குறித்து அந்தப் பகுதியின் அடிப்படையில்
அமைந்த விரிவான கட்டுரை இதோ:-ரஷ்யப் புரட்சியில் மென்ஷிவிக்குகளின் நிலைப்பாடு: ஒரு தத்துவார்த்த
வீழ்ச்சி
1905 ரஷ்யப் புரட்சியின் போது, ரஷ்ய சமூக ஜனநாயகக் கட்சி இரண்டு பிரிவுகளாகப்
பிரிந்திருந்தது. லெனின் தலைமையிலான போல்ஷிவிக்குகள் பாட்டாளி வர்க்கத்தின்
தலைமையிலான தீவிரப் புரட்சியை முன்மொழிந்தனர். மாறாக, மென்ஷிவிக்குகள் (புதிய இஸ்க்ரா குழுவினர்) ஒரு மிதவாத, சமரசப் போக்கைக் கடைப்பிடித்தனர். லெனின் அவர்களை
"புரட்சியின் வால்" (Tail-enders) என்று விமர்சித்தார்.
முதலாளித்துவ வர்க்கத்திடம் தலைமையைக் கொடுத்தல்:- மென்ஷிவிக்குகளின்
அடிப்படைத் தவறு அவர்களின் வரலாற்றுப் பார்வையில் இருந்தது.
ரஷ்யாவில் நடப்பது ஒரு 'முதலாளித்துவ ஜனநாயகப் புரட்சி' என்பதால், இதற்கு முதலாளித்துவ வர்க்கமே (Bourgeoisie)
தலைமை தாங்க வேண்டும்
என்று அவர்கள் வாதிட்டனர்.
பாட்டாளி வர்க்கம் (தொழிலாளர்கள்) இந்த நேரத்தில்
முன்னுக்கு வருவது முதலாளித்துவ வர்க்கத்தைப் பயமுறுத்திவிடும் என்றும், அதனால் அவர்கள் ஜார் மன்னனுடன் கைகோர்த்துவிடுவார்கள்
என்றும் மென்ஷிவிக்குகள் அஞ்சினர்.
"தீவிர எதிர்க்கட்சி" எனும் மாயை:- மென்ஷிவிக்குகள்
ஒரு விசித்திரமான முடிவை முன்வைத்தனர். புரட்சி வென்று ஒரு தற்காலிக அரசாங்கம்
அமைக்கப்பட்டால், சமூக
ஜனநாயகவாதிகள் (கம்யூனிஸ்டுகள்) அதில் பங்கேற்கக் கூடாது என்பது அவர்களின்
நிலைப்பாடு.
அவர்கள் தங்களை "தீவிர புரட்சிகர எதிர்க்கட்சி" (Extreme
Opposition) என்று
அழைத்துக்கொண்டனர்.
அதாவது, அதிகாரத்தைக் கையில் எடுத்துப் புரட்சியை வழிநடத்துவதை விட, வெளியிலிருந்து கொண்டு முதலாளித்துவ அரசாங்கத்தை விமர்சனம்
செய்வது மட்டுமே பாட்டாளி வர்க்கத்தின் வேலை என்று அவர்கள் கருதினர். இது
அதிகாரத்தைக் கண்டு அஞ்சும் கோழைத்தனம் என லெனின் சாடினார்.
முதலாளித்துவ தாராளவாதிகளுக்கு அடிபணிதல்:-மென்ஷிவிக்குகள்
ஜார் மன்னனின் எதேச்சதிகாரத்தை ஒழிக்க விரும்பினாலும், அதைவிட அதிகமாகப் பாட்டாளி வர்க்கத்தின் மேலாதிக்கத்தைக்
கண்டு அஞ்சினர்.
அவர்கள் ஓசிபோவ் போன்ற தாராளவாத முதலாளித்துவவாதிகளின்
பேச்சுகளை நம்பினர்.
புரட்சிகரமான போராட்டங்களை விட, பேச்சுவார்த்தைகள் மற்றும் பாராளுமன்ற சீர்திருத்தங்கள்
மூலமே மாற்றங்களைக் கொண்டுவர முடியும் என அவர்கள் வாதிட்டனர். இது புரட்சியின்
வேகத்தைக் குறைக்கும் "சமரச தந்திரம்" என்று லெனின் விளக்கினார்.
தற்காலிக புரட்சிகர அரசாங்கம் குறித்த பயம்:-லெனின்
ஒரு "பாட்டாளி வர்க்கம் மற்றும் விவசாயிகளின் ஜனநாயக சர்வாதிகாரத்தை" (Democratic
Dictatorship of Proletariat and Peasantry) வலியுறுத்தினார். ஆனால் மென்ஷிவிக்குகள்:
அத்தகைய அரசாங்கம் அமைந்தால் அது சோசலிசத்திற்கு இப்போதே
வழிவகுத்துவிடும், ஆனால் ரஷ்யா அதற்கு இன்னும் தயாராகவில்லை என்று 'பொருளாதாரவாதம்' (Economism) பேசினர்.
புரட்சியை அதன் தர்க்கரீதியான இறுதி முடிவான 'அதிகாரக் கைப்பற்றல்' வரை கொண்டு செல்ல அவர்களுக்குத் துணிவில்லை.
லெனினின் விமர்சனம்: "வாலாயுதம்" (Khvostism):- மென்ஷிவிக்குகளின் இந்த நிலைப்பாட்டை லெனின்
"வாலாயுதம்" அல்லது "வால் பிடிக்கும் கொள்கை" என்று அழைத்தார்.
புரட்சிக்குத் தலைமை தாங்கி மக்களை முன்னெடுத்துச்
செல்வதற்குப் பதிலாக, நடக்கும் நிகழ்வுகளுக்குப் பின்னால் மெதுவாகச் செல்வதும், முதலாளித்துவ வர்க்கத்தின் தயவை எதிர்பார்ப்பதும்
மென்ஷிவிக்குகளின் இயல்பாக இருந்தது.
"அவர்கள் (மென்ஷிவிக்குகள்) புரட்சியைப் பற்றிப்
பேசுகிறார்கள், ஆனால்
அதைக் கண்டு நடுங்குகிறார்கள்" என்பதே லெனினின் பிரதானக் குற்றச்சாட்டு.
சுருக்கமாகச் சொன்னால், மென்ஷிவிக்குகள் பாராளுமன்ற ஜனநாயகத்தின் மீதும், முதலாளித்துவ வர்க்கத்தின் மீதும் அதிகப்படியான நம்பிக்கை வைத்திருந்தனர். பாட்டாளி வர்க்கம் ஒரு சுதந்திரமான அரசியல் சக்தியாக உருவெடுப்பதை அவர்கள் தடுத்தனர். லெனினின் "இரண்டு போர் தந்திரங்கள்" நூல், இந்த மென்ஷிவிசச் சேற்றிலிருந்து புரட்சிகர இயக்கத்தை மீட்டெடுத்து, அதிகாரத்தை நோக்கிய நேரடிப் பாதையை வகுத்துக் கொடுத்தது. மென்ஷிவிக்குகளின் இந்தத் தவறான நிலைப்பாடுதான் இறுதியில் அவர்கள் வரலாற்றிலிருந்து ஓரங்கட்டப்படவும், போல்ஷிவிக்குகள் வெற்றி பெறவும் முக்கியக் காரணமாக அமைந்தது..
லெனின்: நாடாளுமன்ற மாயைகளும் புரட்சிகரத் தந்திரமும்
"ஜனநாயகப் புரட்சியில் சமூக ஜனநாயகவாதத்தின் இரண்டு போர் தந்திரங்கள்" (1905) – ஒரு சுருக்கமான ஆய்வு
1905-ஆம் ஆண்டு ரஷ்யப் புரட்சியின் பின்னணியில் லெனின் எழுதிய "ஜனநாயகப் புரட்சியில் சமூக ஜனநாயகவாதத்தின் இரண்டு போர் தந்திரங்கள்" என்ற நூல், புரட்சிகர அரசியலுக்கும் நாடாளுமன்ற மாயைகளுக்கும் இடையிலான அடிப்படை வேறுபாட்டை விளக்கும் முக்கியமான மார்க்சிய–லெனினிய படைப்பாகும். இந்த நூல் போல்ஷிவிக்குகளுக்கும் மென்ஷிவிக்குகளுக்கும் இடையிலான தத்துவார்த்த மற்றும் அரசியல் முரண்பாடுகளைத் தெளிவுபடுத்துகிறது.
லெனினின் மைய வாதம் என்னவெனில், ஜார் மன்னனின் எதேச்சதிகார ஆட்சியின் கீழ் உருவாக்கப்பட்ட டூமா (Duma) போன்ற அமைப்புகள் உண்மையான மக்கள் பிரதிநிதித்துவ அமைப்புகள் அல்ல. அவை மக்களின் எழுச்சியை கட்டுப்படுத்தவும், ஆளும் வர்க்கத்தின் ஆதிக்கத்தைப் பாதுகாக்கவும் உருவாக்கப்பட்ட அரசியல் கருவிகளாகும். எனவே, நாடாளுமன்றத்தை இறுதி இலக்காகக் கருதுவது "பாராளுமன்ற மாயை" அல்லது "பாராளுமன்ற முட்டாள்தனம்" என்று லெனின் விமர்சித்தார்.
அதே நேரத்தில், லெனின் நாடாளுமன்றப் போராட்டத்தை முற்றிலும் நிராகரிக்கவில்லை. புரட்சி இல்லாத காலங்களில் தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் கோரிக்கைகளை மக்களிடம் எடுத்துச் செல்லவும், முதலாளித்துவ ஜனநாயகத்தின் வரம்புகளை அம்பலப்படுத்தவும், சோசலிசக் கருத்துக்களைப் பரப்பவும் நாடாளுமன்றத்தை ஒரு அரசியல் மேடையாகப் பயன்படுத்தலாம் என்றார். ஆனால், புரட்சிகர சூழ்நிலை உருவாகும் நேரத்தில் தேர்தல் மற்றும் பாராளுமன்றச் செயல்பாடுகளுக்குள் மட்டுமே முடங்கிக் கிடப்பது, மக்களின் புரட்சிகர ஆற்றலை வீணடிக்கும் சந்தர்ப்பவாதமாக அவர் கருதினார்.
இந்த நூலில் மென்ஷிவிக்குகளின் அரசியல் நிலைப்பாட்டை லெனின் கடுமையாக விமர்சிக்கிறார். ரஷ்ய ஜனநாயகப் புரட்சிக்கு முதலாளித்துவ வர்க்கமே தலைமை தாங்க வேண்டும் என்றும், சமூக ஜனநாயகவாதிகள் அதிகாரத்தை ஏற்காமல் வெளியில் இருந்து "தீவிர எதிர்க்கட்சியாக" செயல்பட வேண்டும் என்றும் மென்ஷிவிக்குகள் வாதிட்டனர். இது தொழிலாளர் வர்க்கத்தை சுயாதீன அரசியல் சக்தியாக வளர விடாமல், தாராளவாத முதலாளித்துவத்தின் பின்னால் இழுத்துச் செல்லும் "வால் பிடிக்கும் கொள்கை" (Tailism) என்று லெனின் சாடினார்.
இதற்கு மாறாக, பாட்டாளி வர்க்கமும் விவசாயிகளும் இணைந்து ஜார் ஆட்சியைப் புரட்சிகரமாக வீழ்த்தி, ஒரு தற்காலிகப் புரட்சிகர அரசாங்கத்தை அமைக்க வேண்டும் என்றார் லெனின். அத்தகைய ஆட்சியின் மூலமே உண்மையான ஜனநாயக அரசியல் நிர்ணய சபையைத் தேர்ந்தெடுக்க முடியும் என்றும் அவர் வலியுறுத்தினார்.
முதலாளித்துவ ஜனநாயகத்தில் நடைபெறும் தேர்தல்கள் குறித்து லெனின் முன்வைத்த விமர்சனமும் முக்கியமானது. தேர்தல்கள் மூலம் ஆட்சியாளர்கள் மாறலாம்; ஆனால் உற்பத்திச் சாதனங்களின் உரிமை முதலாளி வர்க்கத்திடமே இருக்கும் வரை, அரசின் வர்க்கத் தன்மை மாறாது என்றார். எனவே, தேர்தல்கள் சமூக மாற்றத்திற்கான இறுதி வழி அல்ல; அவை வர்க்கப் போராட்டத்தின் ஒரு வரையறுக்கப்பட்ட அரசியல் களமே.
இதன் அடிப்படையில், கம்யூனிஸ்டுகள் தேர்தலில் பங்கேற்பதன் நோக்கம் அதிகாரத்தை தேர்தல் மூலமாக மட்டும் கைப்பற்றுவது அல்ல; மாறாக, மக்களிடையே புரட்சிகர அரசியல் விழிப்புணர்வை வளர்ப்பது, முதலாளித்துவ ஜனநாயகத்தின் எல்லைகளை அம்பலப்படுத்துவது மற்றும் தொழிலாளர் வர்க்கத்தை ஒழுங்குபடுத்துவதே ஆகும்.
சுருக்கமாகக் கூறினால், "ஜனநாயகப் புரட்சியில் சமூக ஜனநாயகவாதத்தின் இரண்டு போர் தந்திரங்கள்" என்ற நூலில் லெனின், நாடாளுமன்றத்தை ஒரு நிரந்தரத் தீர்வாக அல்ல, வர்க்கப் போராட்டத்தின் ஒரு தற்காலிக அரசியல் அரங்காகவே அணுக வேண்டும் என்று வலியுறுத்துகிறார். ஆளும் வர்க்கத்தின் சீர்திருத்த வாக்குறுதிகளையும், முதலாளித்துவ ஜனநாயகத்தின் மாயைகளையும் நம்பாமல், தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் சுயாதீன அமைப்பு, மக்கள் இயக்கங்கள் மற்றும் புரட்சிகர நடவடிக்கைகளின் மூலமே உண்மையான சமூக விடுதலையை அடைய முடியும் என்பதே இந்த நூலின் மையச் செய்தியாகும்.
.
தொடர்புடைய கட்டுரைகள்:
***
எமது இலக்கு இணைய இதழ்-ன் மார்க்சிய லெனினிய சிந்தனைகளைத் தொடர்ந்து வாசிக்க எம்மைப் பின்தொடரவும்.
